درسته روزا داره خیلی آروم و تقریبا خوب میگذره،اما فاصله ای تا روانی شدن ندارم:))))هر ثانیه به این فک میکنم خدایا یعنی چی میشه؟یعنی چند میام؟نکنه فلان سایت تخمین رتبه خوب بگخ؟نکنه اصلا تخمین رتبه های امسال خراب باشن و خیلی پرت رتبه بدن و امسال با همه سالا فرق داشته باشه؟نکنه چون دو ماه تعویق داشتیم همه خوندن و درصدای متوسط کنکورم خیلی افتضاح باشن؟

اصلا واقعا نمیدونم چیکار کنم.بلاتکلیفیه خودم یه طرف و انتظار بقیه یه طرف.دیشب هم خونه مامان بزرگم بودم و مثلا چند تا از فامیلامون اینطوری بودن که خانم دندانپزشک!خانم دکتر! رتبه ای باید بیاری که خیلی خوب باشه هااا!اصفهان دلت میخواد بری؟(اصفهان:)))))))

اصلا هم نمیدونم چطوری از معدل من همه خبر دارن!همش تقصیر بابامه میره به بقیه میگه!بعد فامیلامون حتی رتبشونو به باباشون هم نمیگن!یدونه فامیل داریم(نزدیکه) وقتی قبول شد اصلااااا رتبشو نگفتن و از خود دختره هم پرسیدن میگفت مهم اینه پزشکی آوردم!رتبم که مهم نیست!اونوقت من میدونم برینم همه از صدمای درصدام هم خبر دارن!

منم چی گفتم؟گفتم که من نمیدونم چرا انقد انتظاری که بقیه ازم دارن بالاعه در صورتی که اصلا مشخص نیست من بتونم امسال قبول بشم یا نه و راستش لب مرز ام و با توجه به اینکه منطقه دو هم هستم حالت عادی رتبم بالاتر میشه،پس ببینم چی میشه شاید هم بمونم سال دوم!

ولی خب فک میکنن بقول خودشون شکست نفسی میکنم🤡حاجی نمیدونن من اگه مطمئن بودم قبول میشم الان همه رو پاره کرده بودم:/

خلاصه که واقعا دارم روانی میشم استرس هم خیلی دارم و اصلا وضعیت بدیه.